از یک شکست عشقی بر می گردم

تنها بازمانده ای که باید

برای همه ی شهیدان م خون بگرید

و خون گریست من در صف اتوبوس

برای شهیدی که فاصله ها را نشانه گرفته بود

و خون گریست من ایستاده پشت میز

برای شهیدی که کمر بسته بود

خودش را بیاندازد روی هر چه مین

و خون گریست من لای دود

برای شهیدی که نخ به نخ

به جنگ تن به تن رفته بود

و خون گریست من پشت در

برای شهیدی که سینه خیز

از پشت سیم خاردارهای خاطره برگشته بود

و خون گریست من روی تخت

که لعنت به هر چه خیال تخت

که تخت شی هوس انگیزی ست

که جان می دهد به شب های سخت

چگونه خاک کنم دخترک م را

با تور سفیدی که رو در روی آینه جنگیده بود

چگونه بگویم به سربازان م :

دیگر تمام شد ، به خانه های تان برگردید

من مانده است روی این قبر خالی

و شهیدانی که تا ابد

در این شعر زنده اند 

دست ام روی شانه اش 

از پله که می افتادم 

ساک ام توی دست اش 

از شانه که افتاده بودم 

( با من سوار شده بود 

با من پیاده)

وقتی کلمه در جیب ام ته کشید 

و ترس به زبان دیگری برم داشت 

در برم داشت 

( با من چای نوشیده بود 

با من شعر )

همان که رد پای مرا 

پیش پای خودش تایید می کند 

همچنان که لم داده بودی به تن ام

آب تو را از تن ام کند ،

مثل پیراهنی که برای تجاوز می درند

دست و پا می زدم روی تخت

نباید بیدار می شدم

این کابوس ِ بی خبر

از اتفاقی خبر دارد

که دل م سیر و سرکه می جوشد

نکند رودخانه وعده ی ماهی داده باشد وُ

فراموش کرده باشی دریا

غریبه ها را پس می زند

نکند تشخیص ِ آن تازه کار

درست بوده وُ آخرِ کار

حتی مسیر خانه را از یاد می بری ،

سکه های توی جیب ات را ،

چشم های سنجدی ات

توی آینه ،

خنده های سیب

پای سمنو

و آرزوهایی که برای من کاشته ای .

بلند شو

صد سال به از این سال ، نزدیک است

و من گره نمی زنم

سبزه ای را که پدر

خریده باشد .

نمی گذرد این / نیز

درمان نمی کند زمان

وقتی خودش

یک پا شیزوفرنی ست 

امروز طور دیگری

فردا همان طور ، طور دیگر

پنجره را باز می کنی

به جای گنجشک روی سیم برق

خشک ات می زند به ساختمان بلندی که

آسمان  دودی ِ این شهر از تو/ گرفته

پرده را می کشی

تو می مانی ُ چند دیوار ُ ساعتی که با عقربه های دیوانه

هر روز

تمام مساحت تیمارستان را اینچ اینچ

خوشحالی

از اتفاقی که تو را از تو جدا کرده

غمگینی

وقتی خودت را نمی شناسی دیگر

هر چقدر هم بزنی به این درُ آن در

حل نمی شود املاح ِ چای تلخ ُ شیرین ات  

سنگ می شوی با مرور

و این خودِ درمان است

 

مادر

زیپ ساک را بست

پدر ، دکمه های اش را

لیوانی چای

صبح را آرام آرام گرم می کند

قرص ها ،دل شان را

بوق تاکسی

موزیک مناسبی برای این متن نیست

وقتی همه چیز

برای غمگین شدن مهیاست .

 

 

نمی دانم

دنیای مان فرق می کرد

یا زیادی شبیه ایم

که رابطه در نطفه ، نقطه چین

 

تو را ...

چه عرض کنم !

اما من

روی حرف هایی که می زنم ،

حرف نمی زنم .

حالا این اتاق ، این تیک تاک ، این شب لعنتی

کانال های مزخرف تلویزیون

که تا قبل ِ تو شیش و هشت بود ُ

بعد ِ تو هشل هفت مان کرده

بدجور

فکر کنند خمی به ابروی این زن کشیده اند

 

برای من

نهایت اینکه

کمبود عاشقانه در شعرها را تلافی کنم

و دست از سر دردسرهای زن بردارم

برای تو ...

چه عرض کنم !

نشد ندارد این نقطه چین

روی حرف هایی که می زنی

حرف نمی زند زن

 

 

از رد شدن کنار ِ

کارگران می ترسم

از ایستادن کنار ِ

کارفرمایان .

سلام ِ گرگ طعم گوسفند دارد

و من

که تحصیلات عالیه

فقط

پوستین ام را کلفت تر کرده

هنوز می ترسم از

رد شدن کنار کارگران

ایستادن کنار کارفرمایان .

کوچه

هرچه ناجوانمردانه

اخوان باشد ،

راه ثالثی ندارم

رد شدن

یا

ایستادن .

کنار را بردارم از میان

باز هم

درد دارد کار

برای زن بودن

پدر می گفت .

و قولنج های اش را

که مادر می کشید

با کف دست

اشاره می کرد :

صاف باشی مثل این

ساده

راه  راه ِ خطرناکی ست

شیر باش توی کوچه ها

روباه

توی اتاق رئیس

و من که قطعن قرن های خیلی دور

لاک پشت کوچکی بودم

با هر اشاره ی آگاهی از ترس

فرو می روم در ناخودآگاه م

دنیا گاهی

بازتر

از این کوچه نیست

بسته تر

از آن اتاق

و من از باز و بسته می ترسم

چرا که راه ثالثی ندارم

رد شدن از آن باز

ایستادن

در این بسته

 

 

 

من

با ناخن هام

از ریشه فکر می کنم

با دندان قروچه های لب م

انتقام می گیرم

و با سیگار

گلوی دشمنان م را

حسابی می سوزانم

هی تو ! که فکر می کنی ، کسی هستی

باش و ببین چگونه حرف های مفت ت را

 با همین جارو برقی

جمع می کنم ،

جول و پلاس ت را

توی لباس شویی

 و چروک پرت ت می کنم روی تخت

تا هی اتو بکشی

کلمات خیس نخورده ات را

ببین !

چه سوزی دارد ، کف شوی "من"

روی سنگ کبره بسته ات

ببین !

چه جلز ولز می پرد

چشم هات توی جا اسپندی !

به جیغ می کشم زبان ت را

روی شیشه ها

با همین روزنامه های خیس

کمتر به پای من بپیچ  ،

وقتی نمی توانم کاردهای آشپزخانه را

از چاقوهای میوه خوری تشخیص بدهم

هی غر نزن توی سرم

وقتی کنترل این واشر لعنتی در رفته از دست م

و آب آشپزخانه ام را گرفته

با همین دستمال ها

چنان می چلانم ت توی تشت

و می ریزم ت قعر چاه

تا فکر نکنی هستی

اینجا فقط من م

با خانه ای صبور

که هر روز خرده های اعصاب م را

جا می دهد یک کجای دل ش

و درست زمانی که

نه ناخن هست

نه پوستی بر لب

و نه ته سیگاری

خودش را می اندازد وسط

تا به جان ش بی افتم