ردّی کهنه
به چشمهایت سرایت کرده بود
آنچه فرو می دادی
به گمانم
در من نیز رخنه کرد
که ذوب شدی
موج دورگه ی لرزانی
هنوز
از این دیوارهای بازیگوش
منعکس می شود
" تا پیر ِ پیر شویم ،
کنار من خواهی ماند؟ "
ردّی کهنه به روی انگشتم
ریشخند می زند
" آری ، تا نفس دارم ! "
غروب
یک پنجره
، باز ،
رو به فرسایش زمان
تکرار می شود
تابوتی
تنیده در همهمه ی سرخ انعقاد
بر دوش نقره ای مغرب
اوراق می شود
تراوش فریاد
افق را به خون می کشد
و او
، بی ثمر ،
در پنجره می خزد ،
گیاه می شود
مدفن ،
چون تراشه ی نیم سوخته ی ذغال
پیکرش را
قطره قطره می بلعد
خراش ناخنهایش
در سوزش چشمانم
بی رنگ می شود
افسوس!
محو می شود
و پنجره ، باز،
داغ از آخرین ضجه هایش
بی صدا
عزادار می شود
سومین فصل
چه بی سابقه آغازی !
بی تکلف آمیختن ،
در مانده آب ِ دلهای گریخته .
هجوم دلدادگی ست ،
بی گله پذیرفتن صبح
در گوشهایی ناشنوا .
و من پناه گرفتم
پس از آوارگی !
عاشقانه های شکسته و لخت
گسستن ِ رگهای ترد اتصال
از من
از تو
اینها
تبادل زخمهای سر باز زده بودند !
و من به تو عادت کردم
به همین سادگی !
دوباره جا ماندن ممکن نبود
ترس ِ از اولین چین پیشانی
در سومین فصل !
و کفشهایم برای عبور از کوچه تان کمی کهنه بود
و در جا زدم
پیش از درماندگی !
بیخوابی
باید قلبش را از سینه اش بیرون بکشم
سرگردان ،
سلولهای عصبی ام را می جوند
هر شب همین کار را می کنم
شاید بخوابم !
اما این دیوارها چه اشتهایی دارند
دندانهای کج و معوجشان
پوست تنم را نفس می کشند
بوی تند سیگار را دوست ندارند
، آن دو فرشته ی عذاب هم .
پارچه ی ضخیم ِ زیر ِ در مورد اعتماد نیست
شاید هم پنجره تبانی می کند
چه مظلومند !
وقتی که خوابند !
لالایی ِ خرناسهایشان طراوت زندگی ست .
یعنی ما هستیم.....
همه چیز عادی ست ......
یعنی پول تو جیبی ِ ته کشیده ، فردا ، زیاد می شود.....
قورمه سبزی ِ فردا شور نیست.....
یعنی هنوز اذان نگفته اند.....
پلکهایت باز نیست.....
یعنی تو هم بخواب.....
کسی بیدار نیست.....
قداست عشق
در شهری که ساختمانهای بیسکویتی رنگی داشت
و یخبندان لای درز پنجره گیر کرده بود ،
ندانسته ،
اصالت بایگانی شده ای را اثبات کردم ،
آنگاه که کمربندت به تخت پیچیده بود
و سوزی در استخوانهایم ریخت .
لرزش شقیقه ی متورم غرور
در حصار بوسه های هق هق تواضع
و من آنجا بودم
روی کاناپه ی شیری رنگ
، تنها ،
و شب غولپیکر از چاقوی زیر کوسن می ترسید !
و مردم در خیابانهای برفی
سنگهای رنگی به شب می زدند
و تو در فاصله ی سی دقیقه ای من
آغاز سالی بیگانه را به من تبریک گفتی !
و دو بهار ،
بی سفره ،
از عمر شناسنامه ی ما گذشت
و من هنوز آنجا بودم
پشت در ،
روزی که عشق در مغازه های شوکولاتی پیچید
و قلبهای بادکنکی در کوچه ها تعارف شد
قاصدی ،
گلدان ترک خورده ی روی میز را
پر از گلهای رنگ رنگ وحشی کرد
و انگشتان تو
، بی رحم ،
کنار آن دریاچه ی ممنوعه خراشید.
خاطره ها تقلایی بیهوده اند !
حقیقت ، این خط خوردگی ست
که در لباسشویی پاک نمی شود !
باور می کنی؟
ما قداست را جا گذاشتیم
در شهری که ساختمانهای بیسکویتی رنگی داشت .
عشق باطل
من به حیرتم چگونه بسته ام ؟
دل به عشق باطل و محال تو
در تعجبم چرا نشسته ام ؟
من به پای بی بُن نهال تو
موج سرکشی که می خزی بلند
با تلنگری به خشم ِ امرِ باد
زخم تازیانه ها نصیب من
شادمانیش نصیب مکرِ باد
در توام کنون نظر به خود فکن
دورتر چرا نظر فکنده ای ؟
کافران نشسته حول کعبه ات
از چه بیخبر ز حال بنده ای ؟
دشت سینه ام غلاف خنجرت
زهر کینه ات بسی چشیدنی ست!
قصه ی غمینِ ِدل شکستنت
از زبان آه ِمن شنیدنی ست!
جاذبی ، ز جنس ناب کهربا!
قلب من اسیر جذبه های تو
کانچنان که چهره ی جوانیم ،
رفته در مسیر جذبه های تو !
رقیب
آشوب چشمانی
نگاهش را دزدید
و در کوبش ِ پریشان ِ پتکی
آوایی گم شد .
" دگر نای رفتن نیست ،
باید ایستاد "
و اینگونه پرواز
در پیچ و تاب گردباد
پر پر شد
و پرنده همچنان ،
تاریک ،
در ویرانی لانه اش ماند ...